| تبليغات | X |
گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
جايي اين را خوانده ام؛شايد وبلاگي و شايد جايي ديگر.
حظ كرده ام از خواندنش و تحسين كرده ام گوينده اش را.حس كرده ام بي شباهت به حرف دلم نيست كه اينجا آوردمش:
نيازمنديم به
يك نفر
كه توباشي.
كه خودت باشي،خودت،
با همان خيال ها و
خواب هاي خوشت.
نيازمنديم به بازگشت سالها،
به عقب گرد تقويم ها،
كه يك كودكي،يك نوجواني،
از نو تكرار شود،
بي كابوس و آرام ،آرام.
نيازمنديم به عاشق بودنت،
به شعرهاي 19 سالگي،
به ديوانگي هاي كوچكي كه
اينبار شكست نخواهد خورد.
نيازمنديم كه ديگر نباشد.
نوشته شده توسط بن بست در چهارشنبه سی و یکم تیر 1388 | موضوع: 
نوشته شده توسط بن بست در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388 | موضوع: 